Nodrir-me, Nutrirme

La maternitat té moments plens de llum, d'alegria, de joia, de riures... però també els té foscos, de tristor, esgotament, avorriment, plors..


La maternit
at és meravellosa, si més no per a mi, però també ha estat, en molts moments, terrible, si més no per a mi.

Conforme passen els anys i la Nora i jo ens fem grans, si; totes dues alhora, m'adono que cada benvinguda, alhora, amaga un petit dol, un acomiadament. Cada nova etapa és un adéu a les etapes viscudes, Cada nou repte és un adéu als ja assolits.

I en cada instant la Nora m'ensenya, de bat a bat, a perdonar-me, a estimar-me, a acceptar-me. Ella sempre està disposada a posar-ho fàcil, quan així ho necessito, i també m'ho posa molt difícil quan tinc quelcom per aprendre, quelcom per entendre, quelcom per acceptar.

Veure-la créixer és i ha estat veurem créixer, acompanyar en el seu camí, ara, és una recollida, moltes vegades, de tot el que hem sembrat, de tot el que hi hem posat, de tot el que hem aconseguit, de tot el que hem fet, de tot el que hem canviat, de tot el que hem après.

I avui és un d'aquells dies que em necessito, que em vull nodrir, per poder seguir nodrint, per poder seguir maternant, un d'aquells dies que vull estar sola, tranquil·la, escoltant-me, acompanyant-me, sentint-me. Un d'aquells dies sense pressa, sense soroll, sense gent, en pijama. Avui gaudeixo de mi, de la mare que sóc, de la dona que sóc, de qui sóc.




 



La maternidad tiene momentos llenos de luz, de alegría, de joya, de risas... pero también los tiene oscuros, de tristeza, agotamiento, aburrimiento, llantos..

La maternidad es maravillosa, cuando menos para mí, pero también ha sido, en muchos momentos, terrible, cuando menos para mí.

Conforme pasan los años y Nora y yo nos hacemos grandes, sí; las dos a la vez, me doy cuenta que cada bienvenida, a la vez, esconde un pequeño luto, una despedida. Cada nueva etapa es un adiós a las etapas vividas, Cada nuevo reto es un adiós a los ya logrados.
Y en cada instante Nora me enseña, de par en par, a perdonarme, a quererme, a aceptarme. Ella siempre está dispuesta a ponerlo fácil, cuando así lo necesito, y también me lo pone muy difícil cuando tengo algo que aprender, algo que entender, algo que aceptar

Verla crecer es y ha sido veremos crecer, acompañarla en su camino, ahora, es una recogida, muchas veces, de todo lo que hemos sembrado, de todo lo que hemos puesto, de todo lo que hemos conseguido, de todo lo que hemos hecho, de todo lo que hemos cambiado, de todo lo que hemos aprendido


Y hoy es uno de aquellos días que me necesito, que me quiero nutrir, para poder seguir nutriendo, para poder seguir maternando, uno de aquellos días que quiero estar sola, tranquila, escuchándome, acompañándome, sintiéndome.. Uno de aquellos días sin prisa, sin ruido, sin gente, en pijama. Hoy disfruto de mí, de la madre que soy, de la mujer que soy, de quién soy


Acompanyant des del lloc correcte, el nostre Amor

Avui reflexiono sobre si acompanyo a la Nora des del lloc correcte, des d'on ella necessita, des d'on jo sóc.

Acompanyo moltes mares, famílies, en molts moments de la criança dels seus fills i filles, i allà ho tinc clar, son els millors, acompanyant, respectant i intento, des del respecte, l'amor i la empatia, recordar-lis, mostrar-lis, dir-lis.

Doncs, per que poso en dubte com ho faig, si ho faig bé, com podria fer-ho millor??. I m'adono que ho faig super bé, no ho podria fer millor, per que sóc la seva mare, qui ella ha escollit. No es tracta del bé i del malament, del millor o pitjor, es tracta d'anar aprenent, d'anar escoltant, d'anar creixent tots plegats i, quan faci falta, canviar el que fèiem, buscar altres eines, alternatives, suggerències: Si ho fem des del lloc correcte, actuarem sempre correctament.


Nosaltres, les mares, Vosaltres, els pares, acompanyem i criem des del cor, així que deixem de sentir-nos culpables i comencem a sentir-nos feliços. 

Sé que ho faig super bé, a la meva manera, i tu també ho fas super bé, a la teva. Entre totes, fent tribu, acompanyant-nos, escoltant-nos, aprenem molt, per que compartir el camí és créixer!!!!!!




Hoy reflexiono sobre si acompaño a Nora desde el lugar correcto, desde donde ella necesita, desde donde yo estoy. 

Acompaño a muchas madres, familias, en muchos momentos de la crianza de sus hijos e hijas, y allí lo tengo claro, son los mejores acompañando, respetando e intento, desde el respeto, el amor y la empatía, recordárselo, mostrárselo y decírselo.

Pues, por que pongo en entredicho como lo hago, si lo hago bien, ¿cómo podría hacerlo mejor?. Y me doy cuenta que lo hago super bien, no lo podría hacer mejor, por que soy su madre, quién ella ha escogido. No se trata del bien o del mal, del mejor o peor, se trata de ir aprendiendo, de ir escuchando, de ir creciendo juntos y, si hace falta, cambiar lo que hacíamos, buscar otras herramientas, alternativas, sugerencias: Si lo hacemos desde el lugar correcto, actuaremos siempre correctamente.

Nosotras, las madres, Vosotros, los padres, acompañamos y criamos desde el corazón, así que dejemos de sentirnos culpables y empezamos a sentirnos felices.

Sé que lo hago bien, a mi manera, y tú también lo haces bien, a la tuya. Entre todas, haciendo tribu, acompañándonos, escuchándonos, aprendemos mucho, por que compartir el camino es crecer!!!!!!

Llegint el diari, Leyendo el periódico

La setmana passada al diari llegia "sin útero, están perdidos" (un article sobre "vientres de alquiler") i, entre llàgrimes, tristor, records i amor escrivia...

Ha estat un flash, una bufetada en tota la cara, una posada a la realitat. M'ha traslladat a ara fa 8 anys, m'ha traslladat a moments molt durs, dolor, pèrdua... m'ha ferit

Avui, si avui, quan només feia 15 dies que havia nascut la Nora i dos dies que jo havien fet 30 anys, avui de fa 8 anys, em van operar i em varen fer una histerectomia (pèrdua d'úter i, en el meu cas, de les trompes de Fal·lopi), vaig perdre tota possibilitat de parir, d'embarassar-me

El fet d'estar en absolut puerperi immediat amb un nadó de tres setmanes ja és, si més no en el meu cas, tot un torbellino d'emocions, de cansament, d'intensitat, d'amor, de tristor, de creativitat, de tantes i tantes coses... li sumes una operació complicada, amb un estada a la UCI i una pèrdua total de la capacitat de tornar ser mare (sóc conscient que sóc mare, i que podria ser-ho, però no de manera natural, no del meu cos) i la lactància materna (això val per a una altre, o vàries, entrades) va ser el moment més difícil, dolorós, caòtic i visceral de la meva vida.

Paraules com "bueno ja tens una, a més el teu company ja en té tres més, no haguéssiu tingut més" perdona..... o "mira que bé, ja no tens la menstruació, tot això que t'estalvies" com...... són paraules que fereixen, que fan sang, que fins i tot, s'infecten

El fet de no menstruar, de no poder quedar-me embarassada, de no poder parir, de no poder fer "pel que estic dissenyada" ha estat, i és, dolorós.

Al llegir al diari aquella frase, m'ha vingut l'impuls, per primera vegada crec, d'escriure sobre fa vuit anys, sobre la meva pèrdua.

I em costa, compartir-ho, rellegir-ho, però necessito compartir-ho, rellegir-ho. Poc a poc, amb feina, tot acompanyant el dol, vaig passant de la tristor ancorada, a transitar per la tristor, a caminar-la tot reconeixent allò que sento, allò que enyoro, sense fer que no hi és






La semana pasada leía en el periódico "sin útero, están perdidos" (un artículo sobre "vientres de alquiler") y, entre lágrimas, tristeza, recuerdos y amor escribía...

Ha sido un flash, una bofetada en toda la cara, una puesta a la realidad. Me ha trasladado a ahora hace 8 años, me ha trasladado a momentos muy duros, dolor, pérdida... me ha herido

Hoy, si hoy, cuando sólo hacía 15 días que había nacido Nora y dos días que yo habían hecho 30 años, hoy de hace 8 años, me operaron y me hicieron una histerectomia (pérdida de útero y, en mi caso, de las trompas de Falopio), perdí toda posibilidad de parir, de embarazarme

El hecho de estar en absoluto puerperio inmediato con un bebé de tres semanas ya es, cuando menos en mi caso, todo un torbellino de emociones, de cansancio, de intensidad, de amor, de tristeza, de creatividad, de tantas y tantas cosas... le sumas una operación complicada, con un estancia en la UCI y una pérdida total de la capacidad de volver ser madre (soy consciente que soy madre, y que podría serlo, pero no de manera natural, no de mi cuerpo) y la lactancia materna (esto vale para otra, o varias, entradas) fue el momento más difícil, doloroso, caótico y visceral de mi vida.

Palabras como "bueno ya tienes una, además tu compañero ya tiene tres más, no hubierais tenido más" perdona..... o "vaya por Diós, ya no tienes la menstruación, todo esto que te ahorras" cómo...... son palabras que hieren, que hacen sangre, que incluso, se infectan


El hecho de no menstruar, de no poder quedarme embarazada, de no poder parir, de no poder hacer "para lo que estoy diseñada" ha sido, y es, doloroso.

Al leer al diario aquella frase, me ha venido el impulso, por primera vez creo, de escribir sobre hace ocho años, sobre mi pérdida.


Y me cuesta, compartirlo, releerlo, pero necesito compartirlo, releerlo. Poco a poco, con trabajo, acompañando el luto, voy pasando de la tristeza anclada, a transitar por la tristeza, a andarla reconociendo aquello que siento, aquello que añoro, sin hacer que no es

Avui no va de maternitat

Avui no va de maternitats, ni de mi com a mare, sinó de mi com a Aida, a punt de fer 38 anys, o com diria una bonica amiga, a -2!


L'últim dijous de cada mes, és un dia especial. El dia del "Club de Lectura" on comparteixo amb altres dones, de tant en tant algun home, la lectura, ja feta, d'un llibre. On, amb la meva innocència i incultura literària, no maternal, comento sense tabús, ni pors, ni grans paraules, que m'ha semblat el llibre, que he sentit, que he entès. Entre dones, desconegudes i fantàstiques, rellegim, compartim i parlem, fins i tot, d'Ossos. Gaudeixo quan la Cecilia narra, des del cor i la passió, a on la porten els llibres, Gaudeixo quan la Montserrat, des de la seva presència, ens porta a llocs on no teníem pensat, ni per un moment, anar. Gaudeixo quan jo, des de la meva més pura innocència, obro el meu cor i les porto a on em va portar el llibre.


I és que és meravellós trobar, tenir, un espai per a mi, Aida, Dona, un espai amb desconeguts i desconegudes on fer, des d'un altre lloc, Tribu, Conversa i aprendre, contínuament, de totes elles.






Hoy no va de maternidades, ni de mí como madre, sino de mí como Aida, a punto de hacer 38 años, o cómo diría una bonita amiga, a -2!!.

El último jueves de cada mes, es un día especial. El día del "Club de Lectura" donde comparto con otras mujeres, de vez en cuando algún hombre, la lectura, ya hecha, de un libro. Dónde, con mi inocencia e incultura literaria no maternal, comento sin tabúes, ni miedos, ni grandes palabras, que me ha parecido el libro, que he sentido, que he entendido. Entre mujeres, desconocidas y fantásticas, releemos, compartimos y hablamos, incluso, de Osos. Disfruto cuando Cecilia narra, desde el corazón y la pasión, donde la llevan los libros, Disfruto cuando Montserrat, desde su presencia, nos trae a lugares donde no teníamos pensado, ni por un momento, ir. Disfruto cuando yo, desde mi más pura inocencia, abro mi corazón y las llevo donde me llevó la historia.

Y es que es maravilloso encontrar, tener, un espacio para mí, Aida, Mujer, un espacio con desconocidos y desconocidas donde hacer, desde otro lugar, Tribu, Conversación y aprender, continuamente, de todas ellas.



Entre dones, entre mares

Avui parlava amb una bonica mare de dos nens i li explicava d'on havia sortit aquestes ganes de crear Gurumaji, d'acompanyar la maternitat, de gaudir i caminar tot aprenent d'altres nadons, nenes i nens, mares i pares, d'altres famílies, i mentre li explicava s'ha emocionat i em deia "així em sentia jo, sense tribu", per què, evidentment aquesta és la meva feina i m'encantaria poder-hi viure, d'això, però no és el meu objectiu, no és l'essència ni el que em fa cada dia contestar mails o enviar whats o muntar xerrades

Gurumaji neix de la necessitat, la meva de fa vuit anys, de trobar la meva tribu, de poder maternar en comunitat, de compartir el meu dia a dia, el postpart i la criança, d'altres mares, d'altres famílies. La soledat que jo vaig sentir en els primers dies, mesos diria, de vida de la Nora i de la mare que la va parir, jo mateixa, no es pot descriure amb paraules. Estava envoltada de gent preciosa, estimada i bondadosa, del meu company, de la meva germana, familiars i amics i amigues, però jo em sentia sola.

Sola "Rambla amunt Rambla avall" Sola amb la lactància, sola amb el biberó, sola en el dia a dia, en el dia bo i en el dia no tan bó, i en el dia espectacular!! sola en la meva maternitat, no em sentia sola en la família, sempre m'han respectat (tot i que no sempre en silenci) però sempre he fet el que he pensat, el que hem pensat amb el David, que era millor per la nostra família, respectant, intentant-ho si més no, i estimant sense fi.

Parlàvem, amb aquesta mare, de la necessitat continua de posar-hi etiquetes, en com criem, eduquem, acompanyem, vestim, parlem... etiquetes com si fóssim melmelades o paquets. Buscant sempre l'excel·lència, buscant la perfecció, quan en realitat, aquestes, estan davant nostre a l'altre costat del mirall, som nosaltres, les dones i mares que treballem, continua i constantment com a les millors mares del món pels nostres fills i filles.

I ara em trobo aquí escrivint, les paraules surten de dins, sense parar i tampoc les vull parar, per què així em sento, així sóc, així acompanyo. Acompanyo sense etiquetar, acompanyo sense qüestionar, acompanyo sense informar, acompanyo sense jutjar. Acompanyo amb amor, acompanyo amb respecte, acompanyo amb tolerància, acompanyo amb silenci, acompanyo amb empatia

I ja posats, sí sóc Doula i m'agrada, és la meva professió, en el que treballo, al que em vull dedicar, sense reglar!!, és el que m'agrada fer, és el meu camí, el meu aprenentatge vital, constant i, la criança, els naixements, els nadons, la meva passió.

Fa poc una mare a la qual he acompanyat, més en la distància i whats, que d'una altra manera "Gracias por tu apoyo, realmente ha sido un bálsamo para mí y mi reciente estrenada familia" i això, de tot cor, és un regal



Hoy hablaba con una bonita madre de dos niños y le explicaba de donde habían salido estas ganas de crear Gurumaji, de acompañar la maternidad, de disfrutar y caminar aprendiendo de otros bebés, niñas y niños, madres y padres, otras familias, y mientras le explicaba se ha emocionado y me decía "así me sentía yo, sin tribu", por qué, evidentemente este es mi trabajo y me encantaría poder vivir de ello, pero no es la esencia ni lo que me hace cada día contestar mails o enviar whats u organizar charlas

Gurumaji nace de la necesidad, la mía de hace ocho años, de encontrar mi tribu, de poder maternar en comunidad, de compartir mi día a día, el pos-parto y la crianza, otras madres, otras familias. La soledad que yo sentí en los primeros días, meses diría, de vida de Nora y de la madre que la parió, yo misma, no se puede describir con palabras. Estaba rodeada de gente preciosa, querida y bondadosa, de mi compañero, de mi hermana, familiares y amigos y amigas, pero yo me sentía sola.

Sola "Rambla arriba Rambla abajo" Sola con la lactancia, sola con el biberón, sola en el día a día, en el día bueno y en el día no tan bueno y en el día espectacular!! sola en mi maternidad, no me sentía sola en la familia, siempre me han respetado (a pesar de que no siempre en silencio) pero siempre he hecho lo que he pensado, lo que hemos pensado con David que era mejor para nuestra familia, respetando, intentándolo cuanto menos, y queriéndonos sin fin.

Hablábamos, con esta madre, de la necesidad continúa de poner etiquetas, en cómo criamos, educamos, acompañamos, vestimos, hablamos... etiquetas como si fuéramos mermeladas o paquetes. Buscando siempre la excelencia, buscando la perfección, cuando en realidad, éstas, están delante nuestro al otro lado del espejo, somos nosotras, las mujeres y madres que trabajamos, continúa y constantemente como las mejores madres del mundo por nuestros hijos e hijas.

Y ahora me encuentro aquí escribiendo, las palabras salen de dentro, sin cesar y tampoco las quiero parar, por qué así me siento, así soy, así acompaño. Acompaño sin etiquetar, acompaño sin cuestionar, acompaño sin informar, acompaño sin juzgar. Acompaño con amor, acompaño con respeto, acompaño con tolerancia, acompaño con silencio, acompaño con empatía

Y ya puestos, sí soy Doula y me gusta, es mi profesión, en lo que trabajo, a lo que me quiero dedicar, sin reglar!!, es lo que me gusta hacer, es mi camino, mi aprendizaje vital, constante y, la crianza, los nacimientos, los bebés, mi pasión.

Hace poco una madre a la cual he acompañado, me dijo "*Gracias por tu apoyo, realmente ha sido un bálsamo para mí y mi reciente estrenada familia" y esto, de todo corazón, es un regalo


Confiança, Confianza



Tornant del parc amb la Nora i una amiga parlaven dels amics i amigues, dels altres nens i nenes de la classe i el seu dia a dia. Quan ja ens hem quedat soles, ben a prop de casa la Nora em deia que els seus amics són en els que confia, que és important confiar.

De sobte es para i em pregunta, "mama t'imagines una mare que no té confiança en la seva filla o una filla que no té confiança en la seva mare?" abans de poder contestar-li res em diu "que loca mama, això és impossible"... Ells hi confien, Elles ens han escollit i nosaltres hauríem de confiar en nosaltres com a mares i pare i en elles i ells com a fills i filles...


Emotiu i preciós video, elles i ells no dubten de qui som, de nosaltres https://www.youtube.com/watch?v=DRoqk_z2Lgg





Volviendo del parque con Nora y una amiga éstas hablaban de sus amigos y amigas, de otros niños y niñas de la clase, de su día a día. Cuando ya nos hemos quedado solas, cerquita de casa,Nora me decía que sus amigos son en los que confía, que es importante confiar. 

De repente se para y me pregunta "mama te imaginas una madre que no tiene confianza en su hija o una hija que no tiene confianza en su madre?" antes de poder contestarle nada me dice "que loca mama, esto es imposible"... Ellos confían, Ellas nos han escogido y nosotras deberíamos confiar en nostras como madres, como padres y en ellas y ellos como hijos e hijas


Emotivo y precioso video, ellos y ellas no dudan de quien somos, de nosotras https://www.youtube.com/watch?v=DRoqk_z2Lgg





I allà vaig aprendre





La Nora fa temps que va llegir amb el David el petit príncep, un llibre màgic que els ha unit molt i que sempre m'explica anècdotes, històries i el que a ella li ha arribat en un moment, crec, que ho necessitava. Jo l'he rellegit i m'ha semblat màgic també, i una amiga, d'aquestes que fa poc que hi són però sembla que fa anys que la coneixes, em va regalar una llibreta del petit príncep per a què anotés totes les idees, coses, projectes...




Cada dia m'és més visible tot el que he d'aprendre, i el que ja he après, de la Nora, de mi, en el nostre acompanyament com a Mare i com a Filla, com a dones, ens acompanyem amb respecte i amor, amb moments tensos d'altres, però amb escolta i acceptació.

Avui ha estat un dia increïble, amb meravelloses dones, mares, a la Biblioteca en el nostre grup de trobada quinzenal on ja fa tres anys que ens trobem, i allà compartint, parlant, sentint, envoltada d'aquestes grans sàvies i mares, dels petits i petites mestres, de la vida, m'adono que l'essencial és invisible els ulls, i que això és el que vull....

Tot remenant i buscant coses del Petit Príncep ens hem trobat amb, per nosaltres dues, aquesta joia que ens ha fet riure i plorar i recordar que nosaltres tenim la gran sort de ser felices, de debò, acompanyant-nos

Gaudiu.....






Nora hace tiempo que leyó con David el principito, un libro mágico que los ha unido mucho y del que siempre me explica anécdotas, historias y lo que a ella le ha llegado en un momento, creo, que lo necesitaba. Yo lo he releído y me ha parecido mágico también, y una amiga, delas que hace poco que están pero parece que hace años que la conoces, me regaló una libreta del principito para que anotara todas las ideas, cosas, proyectos...

Cada día es más visible todo lo que tengo que aprender, y lo que ya he aprendido, de Nora, de mí, en nuestro acompañamiento como Madre y como Hija, como mujeres, nos acompañamos con respeto y amor, con momentos tensos otros, pero con escucha y aceptación.

Hoy ha sido un día increíble, con maravillosas mujeres, madres, en la Biblioteca en nuestro grupo de encuentro quincenal donde ya hace tres años que nos encontramos, y allí compartiendo, hablando, sintiendo, rodeada de estas grandes sabias y madres, de los pequeños y pequeñas maestras de la vida, me doy cuenta que lo esencial es invisible a los ojos, y que esto es el que quiero....

removiendo y buscando cosas del Principito nos hemos encontrado con, para nosotras dos, esta joya que nos ha hecho reir y llorar y recordar que nosotras tenemos la gran suerte de ser felices, de verdad, acompañándonos

Disfrutad.....



I allà vaig aprendre

Que tot depèn de mi
I que tots tenim un petit príncep a dins
Només cal voler-lo sentir
I allà vaig aprendre
Que l’essencial és invisible als ulls
Que aprendre a estimar i ser feliç
És el que vull

 http://elpetitprincep.info/vaig-aprendre/